Bir varmış bir yokmuş; uzun zaman önce
efsanelerin unutulduğu ve mucizelerin
artık gerçekleşmez olduğu zamanlarda
uzak bir ülkede sihirbazların piri yaşarmış.
İnsanlar onu izlemek için akın akın gelirlermiş.
Öyle gösteriler yaparmış ki seyircilerden
bazıları akıllarını oynatırmış. Çocuklar onu çok
severmiş, o da çocukları. Onlar için hep bir
numarası varmış. Ama çocukların en çok sevdiği
sihir, şapkadan tavşan çıkarmasıymış. O da onlar
için defalarca bu numarayı yaparmış. Bir gün
bir şey olmuş ve kimse artık gösterisine gelmez
olmuş. Derin bir keder içindeymiş. Neden
gelmediklerini bir türlü anlayamamış. Sonra
bir gün dayanamayınca o ülkeden ayrılmaya karar vermiş
Gitmeden evvel yıllarca beraber gösteriler yapı p çocukları
eğlendirdiği yaşlı tavşanına haber bile vermemiş.
Onu öylece bırakı p gitmiş. Sahibini çok seven tavşan
bu yaptığına çok içerlemiş. Sihirbaz başka bir ülkede
yine çok sevilmiş; gösterileri hep kalabalıkmış.
Derken bir gün gösteri sonrası mutlu mesut uyumaya
giderken, yerin altından, kocaman, o zamana dek
görülmemiş ve unutulan efsanelerde dahi olmayan
bir yaratık çıkı p onu yutmuş. İşte o gün efsaneler
tekrar anlatılır hatırlanır olmuş. Derler ki; o gün orada
olanlar bir tavşanın ağladığını işitmişler. Peki ama
tavşan neredeymiş? Onu kimse bilmezmiş...